Wat vliegt de tijd. Al weer drie maanden in Deventer. Gelukkig is het niet zo ver dat er niemand meer langs komt. Een aantal vrienden heeft de brug over de IJssel al gevonden en natuurlijk is er ook altijd een plekje voor wie de komende periode aan wil waaien. Een beetje westenwind en je bent er in een zucht.

Het huis is ingericht, eindelijk hebben we wifi en telefoon. Deventer en omstreken is al aardig verkend. De eerste sneeuw heeft onze straat en tuin bedekt. Het nieuwe huis voelt als een veilige haven.

We hebben allebei een baan. Marjon bij een SOS hulpcentrale en zal alle vrachtwagenchauffeurs met een ‘platte’ ergens onderweg in Europa weer op de baan helpen. Simon werkt al weer een paar weken bij de ABN AMRO als webcoordinator. Het reguliere leven heeft zijn gang weer genomen. Huisje, boompje, … en ja dat ontbrak er nog aan! Het beestje… Vandaar de gezinsuitbreiding.

Guapa! Een superlieve, steeds ondeugender, kleine doerrak van een poes. We weten niet precies hoe oud ze is, waarschijnlijk rond de vier maanden. Als een kleine ontdekkingsreiziger dwaalt ze door het huis. Snuffelt links en rechts, duikt op de bank, zit voor het raam naar buiten te turen, sluipt over de vloer en valt om de haverklap haar eigen staart aan. Heerlijk. Een paar weken geleden is ze bij het dierenasiel afgeleverd en wij waren de eerste die haar daar zagen. Meteen waren we verliefd en dus vonden we dat ze bij ons beter af zou zijn dan in zo’n kil asiel.

Ook op het vlak van persoonlijke ontwikkeling is er van alles gaande. Marjon heeft besloten om de Fotovakschool te gaan volgen. Het ontdekken van deze grote passie tijdens de reis en zoveel lieve complimenten over haar foto’s, heeft haar over de drempel geholpen. Half januari start de basisopleiding. Daarna moet er een keuze worden gemaakt om de volledige opleiding tot erkend fotograaf te gaan doen.

Tja, de reis. Het lijkt soms zo ver weg, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij. Dagelijks zijn we er mee bezig. Mbali die nog naast het huis staat, de foto’s, reizigers die nog onderweg zijn, een documentaire op TV, het draagt allemaal bij om de waanzinnige herinnering aan Afrika warm te houden en te koesteren. Het heeft ons leven veranderd. We zijn dichter bij onszelf gekomen en proberen daar ook te blijven. Iets wat niet altijd even makkelijk is hier in Nederland. Maar we doen ons best.

En dan nog wat formaliteiten:
Een nieuw vast telefoonnummer (0570) 755 495, en Simon is ook weer mobiel 06 425 96 234.

Zo zijn jullie weer op de hoogte van ons wel en wee. Tot de volgende keer: via het log of nog liever live bij ons in Deventer of bij jullie. Guapa staat al op de uitkijk!