Swakopmund uit rij je recht de beige zandduinen in. Het hele gebied van daar tot aan Walvisbaai is een grote zandbak. Mooie glooiende en hoge zandduinen. Onze herinnering gaat terug naar Mauritanie waar we drie weken in de Sahara verbleven. De laatste tijd zijn we wel wat vaker weemoedig. Het einde zit er aan te komen en daar komen veel emoties aan te pas.

Maar goed, we zijn nog hier… Na de duinen begint de woestijn. Uren jagen we over de zandwegen door lege landschappen. Een hete oostenwind blaast door de ramen en maakt dat we op een gegeven moment wat rustiger aan moeten doen omdat de motor warm loopt. We klimmen langzaam een pas op en genieten van de vergezichten. Richting Solitaire gaat het. Waar je naar het schijnt de heerlijkste appeltaart kunt eten. Het blijkt een uit drie huizen bestaand gehucht te zijn waar vele toeristen uit grote bussen stromen. Niet echt ons pakkie an. Dus gaan we nog wat verder in de richting van Sossusvlei, waar de mooiste en grootste duinen ter wereld zijn. Dat mogen we niet missen. We vinden een prachtige camping waar we ‘s avond genieten van een heerlijke steak met de eigenaars en twee vrienden van hen. Dikke lappen vlees gaan over tafel en de wijn vloeit rijkelijk. We kunnen het heel goed vinden met z’n zessen en genieten. Het is een bijzonder plek met bijzondere mensen. Omdat het hier zo bevalt, blijven we nog een dagje.

Dan is het toch echt tijd voor de zandduinen. Om half vijf zijn we uit de veren om zoveel mogelijk van het ochtendlicht over de zandvlaktes te kunnen zien. Het is prachtig. De torenhoge rode duinen met scherpafgetekende zwarte schaduwkanten. Duinruggen die als slangen door het landschap slingeren. Naast Sossusvlei is er ook een die Deadvlei heet. Een niet heel erg uitnodigde naam. Maar de zoutpan met dode bomen is zeer fotogeniek. We klimmen er over de kam van een duin naartoe, waarna we langs de steile duinwand door het diepe zand afdalen. Ondanks dat het ook hier een behoorlijk toeristisch geheel is, genieten we met volle teugen.

En het is nog niet klaar. Voor we dit schitterende, desolate land verlaten moeten we het kokerbomen woud, met prachtige oeroude aloe bomen, de Giant Playground en last but nog least de Fish River Canyon gaan bewonderen. 15 Miljoen jaar oud. We staan er naast Mbali ademloos aan de rand en turen de diepte in. wandelen wat rond en beseffen ons wat een oerkrachten er moeten zijn geweest om dit wonder te creeeren. Je wordt er bijna een beetje angstig van als je er over nadenkt.

De laatste dag in Namibie maken we een detour door een mooi woestijngedeelte met een hoog bergmassief aan de rand. Op deze manier rij je een zestig kilometer langs Oranjerivier, de grens met Zuid-Afrika. Vlak bij Noordoewer overnachten we om de volgende dag bijtijds de grens over te  steken.

Afrika Anders

De formaliteiten aan de grens worden naar mate we zuidelijker komen steeds eenvoudiger. We hoeven het Carnet voor Mbali niet eens meer uit- en in te stempelen. We lopen wat kantoortjes af, verzamelen wat stempels en that’s it!
We zijn erg benieuwd naar Zuid-Afrika. Beiden hebben we niet zo’n positief beeld van het land. Gelukkig maakt het landschap de eerste honderd kilometer veel goed. Het is hier groen. Een welkome afwisseling na alle droogte. Van Viktor en Esther, een leuk Nederlands stel dat we bij Fish River Canyon hebben ontmoet en net begonnen zijn met hun reis van Cape-Town naar Nederland, hebben we het naam van een prachtige campsite doorgekregen. Het is inderdaad een plaatje en voelt als ‘georganiseerd’ bushcampen. Maar het is bar koud en ‘s ochtends ligt er een laagje rijp op de grond. Freezing dus.

Vlak voor de campsite ligt een plaatsje dat Springbok heet. Onze eerste kennismaking met Zuid-Afrikaanse stadjes. We voelen een ‘lastige’ atmosfeer. Veel ‘coloured people’, veel dronkenlappen. Verknipt is het trefwoord. ZA heeft een bewogen geschiedenis en de onderlinge verhoudingen tussen blank, gekleurd en donker is (op z’n zachts gezegd) niet altijd even goed. Dat brengt een rare en soms nare sfeer met zich mee. We voelen ons voor het eerst in Afrika wat ongemakkelijk met de situatie. En hopen door met mensen te spreken de komende dagen wat meer inzicht te krijgen in de verhoudingen.

De dag erop rijden we richting het zuiden. Onderschatten de snelheid van de wegen een beetje en maken een lange dag waarvan een behoorlijk gedeelte off-road. Uiteindelijk stoppen we in Pakhuys een klein dorpje in het Cedergebergte. Bizarre rotsformaties en overal zie je de meest schitterend gekleurde bloemen uit de grond schieten. We zijn nog vroeg in het seizoen maar kunnen ons voorstellen hoe dit er over een maand moet uitzien. Prachtige vergezichten met miljoenen wilde bloemen in alle kleuren.
Het weer is guur dus gaan we eerst op zoek naar een guesthouse. Helaas zitten ze vol. Wel krijgen we een rondleiding door het wijnfabriekje van de supervriendelijke eigenaar. Hij geeft ons nog een flesje mee voor straks bij de tent.

De wijnman tipt ons over Tietiesbaai. Een streek aan de kust die erg mooi en nog niet helemaal uitontwikkelend is. We besluiten die aanrader niet naast ons neer te leggen en gaan zeewaarts. De dag begint erg mistig, winderig en koud. We zien na een paar uur de bulderende zee. Ruw en wild. Rijden door naar het kustplaatsje Paternoster.

Even aarden

Op de GPS heeft Simon een guesthouse zien staan. Hoekie, genaamd. We hebben geen idee wat het is maar een onderliggend gevoel zegt dat we daar eerst moeten gaan kijken. Als we voor de deur staan, wordt er open gedaan door Otilja. Ze zegt dat er een kamer beschikbaar is en Marjon neemt een kijkje. Ze is meteen verkocht en ondanks dat het budgettechnisch niet zo verstandig is, zitten we twee uur later in een heerlijk heet bad met een wit wijntje. Pffff… we spoelen het stof en de lange dagen van ons af. Marjon is de dag ervoor door haar rug gegaan en het in en uit de auto klimmen is daar niet echt bevordelijk voor. Dus genieten we op het moment van de aanwezige luxe.

Hoekie wordt gerund door Otilja en Esther, een fantastisch stel. Ze zijn supergeinteresseerd in ons verhaal en de volgende ochtend na het ontbijt praten we honderd uit, kijken foto’s en herbeleven de laatste negen maanden. Esther is redacteur van de lokale krant en wil een artikel over ons plaatsen in de volgende editie. Dus hebben ze een lijst met bijna veertig vragen voor ons opgesteld, die we samen doorlopen. Van het ene verhaal vallen we in het andere.
Het klikt enorm en we besluiten nog een dagje te blijven. Marjon wil voorstellen ‘s avonds voor ons vieren te koken, maar ze zijn ons voor en nodigen ons uit voor een echte Zuid-Afrikaanse braai. Worstjes, dikke vette steak, lamskoteletten. Jammie. Tot twee uur ‘s nachts bomen we over het leven, de reis, hun achtergronden en toekomst. Het voelt als thuiskomen. Een warm bad.

Tijdens de braai vraagt Esther of we niet nog een paar daagjes in Paternoster willen blijven. Ze heeft een huisje waar ze geen gebruik van maakt en wij mogen het gerust een paar dagen lenen. We slapen er een nachtje over en nemen dan graag het fantastische aanbod aan. Het is hier mooi, rustig en zo hebben we de kans even te aarden.

Ondertussen zijn we dikke vrienden geworden met Esther en Otilja. We drinken ‘s middags een borrel aan de zee en hebben het reuze gezellig. We liggen echt op een lijn. En zijn in die korte tijd ontzettend gesteld op elkaar geworden. Het afscheid valt dan ook zwaar. We beloven elkaar ergens ter wereld weer te ontmoeten. Waar, wanneer en hoe moet nog gaan blijken. Maar de afspraak staat!

Door ons hele verhaal te doen, merken we dat we emotioneel worden. Zo dicht bij het afscheid en een nieuwe start, aan het einde van het ene en begin van het andere avontuur, spookt er zoveel door je hoofd. Ook het terugkeren naar Nederland zal op sommige punten lastig worden. Niet dat we er geen zin in hebben, integendeel. We willen iedereen weer dolgraag zien, maar het zal ook vreemd zijn na twee jaar onderweg en uit de auto te hebben geleefd. De vrijheid en ruimte die we de laatste jaren hebben ervaren zal weer een beetje ingedamd worden. Er moet worden gezocht naar  een nieuwe standplek en banen. Maar we zien het vol vertrouwen tegemoet, mede omdat we weten dat er zoveel fantastische mensen op ons wachten in dat vertrouwde kikkerlandje.

Eindbestemming bereikt!

Even totaal iets anders. Een bezoek aan de wijn- en culinaire streek van Zuid-Afrika. Het hart ervan ligt in en rondom Stellenbosch en Franschhoek. Met name Franschhoek is een sfeervol plaatsje met vele restaurants, boutiques, gallery’s en wijnhuizen. We halen ons hart op. Lunchen heerlijk in ‘Le Petit Ferme’ en mogen daar door een goede aktie van Marjon voor half geld in een superluxe appartement. Jullie begrijpen dat wij het de laatste weken er een beetje van nemen. Vakantiegevoel voordat we weer ondergaan in het wereldse gewoel. We bezoeken een wijn- en een champagne huis voor een toertje en de proeverij.

Via het walvisloze Hermanus belandden we dan na  285 dagen en ruim 33.000 kilometer in Kaapstad. Voor ons doemt de Tafelberg op. De zon schijnt. De zee ligt er kalm bij. Mbali snort als altijd. En wij kijken elkaar aan. Mission Completed! Euforie en droevenis mengen zich. Met gemengde gevoelens gaan we onze laatste week Afrika in…

De nieuwe foto’s staan weer klaar >>>