De gang naar het noorden liep zoals gezegd via Outjo, een zeer gezellig klein stadje waar we neerstreken op een campsite iets buiten het centrum. We spelen er flink wat potjes rummikub (onze nieuwe verslaving) en internetten bij de bakker op de hoek. Een bakker waar je heerlijke broodjes, gebakjes, hartige hapjes en veel te slappe koffie kunt krijgen. Ernaast is een curioshop met mooie maskers en andere hebberigheden. We worden door de vrouw van de lokale mechanicien uitgenodigd voor de kermis op vrijdagavond. Een ‘schlapp-ohren’ (zo noemen de duitse namibiers de zuid-afrikaners) festival met country muziek en waarschijnlijk veel gezoep.
Maar we willen even genieten van wat rust voor we weer verder crossen. Dus dat feestje slaan we over.

We hebben iets gehoord over een cheeta-farm een eindje onder Kamanjab. Dat wordt onze eerste halte. De cheeta hebben we nog niet wild gezien en hier heb je een drietal tamme en zestien wilde cheeta’s. Het is Marjon haar lievelingsdier dus reden te meer om ze te bezoeken.
We komen vroeg in de middag aan en worden meteen uitgenodigd om een uurtje later de tamme en wat later de wilde cheeta’s te gaan bewonderen.
Naast ons staan twee Oosterijkers. Samen met hen spelen we met de tamme cheeta’s. Je kunt met ze in het gras zitten, ze aaien en kroelen. Eentje wordt een beetje verliefd op Marjon en likt voortdurend haar hand en arm. De liefde is wederzijds. Wat een fantastische belevenis om deze machtige en snelste beesten ter wereld van zo dichtbij mee te maken.
Ook de toer naar de wilde cheeta’s is een geweldige ervaring. Ze krijgen stukken ezel gevoerd en  dralen met z’n allen om de auto, waar wij met z’n vieren achter in de open bak staan. Best spannend dus.

Ons volgende reisdoel is de Epupa Falls. Het noordelijkste puntje van Namibie. Direkt tegen de grens met Angola. Dit is het gebied van de Himba’s. We kamperen tussenbeide nog een nachtje bij een fantastische lodge in Opuwo. Simon haalt er hout op de lokale markt en loopt alsof het de normaalste zaak van de wereld is tussen de halfnaakte Himba’s en Herero te onderhandelen over de prijs. Het blijft toch een bijzondere ervaring zo’n reis als dit.
De tocht naar de Epupa Falls is schitterend. Bergen, woestijngebied, dalen en droge rivierbeddingen waar je doorheen rijdt. En overal Himba’s langs de kant van de weg. We weten dat de Himba’s behoorlijk lastig zijn als het gaat om foto’s maken en we hebben ook een beetje raar gevoel bij het geheel. Misschien is het wel een commerciele kermis dit hele gebied, denken we. Maar dat blijkt allemaal reuze mee te vallen. De Himba is een ontzettend aardig en respectvol volk. Marjon maakt iedere keer duidelijk dat ze best wil fotograferen, maar dat er geen betaling in zit. Sommigen draaien zich dan af en dat is ok. Anderen twijfelen even en vinden het toch wel heel erg leuk om op de foto te gaan en vooral om het resultaat daarna meteen op de camera te kunnen bekijken.
De Himba zijn mooie en trotse mensen. De vrouwen smeren zich van top tot teen in met boter vermengt met een tot poeder vermalen rode steen. Ze dragen de meest fantastische sieraden en hebben gespierde lichamen. OK, de borsten hangen vaak op de knieen omdat ze op hun twintigste vaak al drie kinderen hebben die tot peutertijd aan de borst blijven, maar verder is het een en al krachtigheid.

In Epupa staan we met Mbali vlak naast de waterval. Midden in een groene oase in deze woestijnomgeving. We hebben de wagen naast een waterkraantje geparkeerd. Later blijkt dat dit het kraantje is waar alle lokalen hun flessen, jerrycans en kruiken met water komen vullen. De hele dag hebben we aanloop. We opperen nog een tax in te voeren voor het water, maar dat gaat ons toch te ver. Marjon maakt mooie foto’s en met een aantal maken we een praatje in hand- en voetentaal. De avonden zijn weer heerlijk warm en zeker met een fijn kampvuurtje erbij is het genieten. Dus blijven we drie dagen hangen.

Vol goede moed vertrekken we richting het echte Kaokoland. We kiezen een route tussendoor. Deze zal waarschijnlijk wel wat lastiger zijn, maar het brengt je wel in het hart van de regio. Wat lastiger is een understatement. Dit is waarschijnlijk de moeilijkste rit die we in Afrika hebben gemaakt. Dikke vette stenen bepalen er het pad. Als je het een pad kunt noemen. We hobbelen meer dan we kunnen rijden. Marjon moet echt alle zeilen bij zetten om Mbali er veilig overheen te leiden. Ze doet het geweldig en Simon denkt alleen maar dat hij blij is dat hij niet achter het stuur zit. Soms lijkt het echt een onmogelijke opgaaf. De omgeving maakt echter veel goed. Het landschap is subliem. Bergen en dalen, oneindige vlaktes en onbeschrijflijk mooie heuvelruggen. Ertussen zie je springbokken, gemsbokken, struisvogels en zebra’s. Wuifend geel gras en bergketens als heerlijke wollen dekens. De natuur is superzacht, de wegen superhard. Een kombinatie die we maar al te goed hebben leren kennen. De mooiste plekken zijn nu eenmaal het moeilijkst te bereiken. De rotste wegen leiden tot de meest waanzinnige plekken. Het jammere is dat we na negen maanden dit soort type ‘wegen’ wel even zat zijn. Toch houden we het drie dagen vol. We hebben twee super bushcamps en zien in al die tijd slechts 1 andere auto voorbij komen. Gelukkig geen leeuwen. Achteraf hoorden we van twee gidsen dat dit gebied vol zit met leeuwen. Ze zeiden er zelf voor geen goud in het gele zachte grasland te willen overnachten. Want daarin zie je een leeuw niet aankomen. Dus voor ons een meevallertje.
Helaas heeft de stabilisatiestang van de schokbrekers het niet helemaal overleefd. Daar moeten we in Swakopmund wat aan laten doen. Dus piepen en kraken we iets meer dan normaal over de Namibische paden.

Over al veel betere dirtroads stuiven we naar beneden. Via Sesfontein, waar de eerste supermarkt is (al zijn de meeste schappen leeg), naar Palmwag en Twijfelfontein. De omgeving blijft vreselijk mooi. Veel rotsen, dikke ronde stenen, grasland, prachtige vergezichten. Maar dit keer ook veel verkeer, omdat dit toch veel toegankelijke gebieden zijn.
We maken nog een rondje om de Messum Krater. Doorkruizen een duister en boosaardig gebied. Dit is weer de echte woestijn. Ook groeit op deze plek de Welwitschia plant. De enige plek ter wereld waar deze voorkomt.
Op een gegeven moment zien we aan de horizon een rare schittering. De zee? Na twee maanden en bijna achtduizend kilometer zijn we aan de andere kant van Afrika belandt. Van oostkust naar westkust gereden. Het blijkt enorm mistig aan deze kant van het continent. En bar koud. De fleeces gaan nu ook overdag aan.
We rijden naar Swakopmund. Een lieflijke, duits-aandoende stad met ‘fachhauser’. Het ligt aan de zee en direct tegen een groot zandduinen gebied. Het waait er, maar de mist is opgetrokken. OVerdag dus een lekker zonnetje en ‘s avonds bibberkoud. Omdat we geen zin hebben te gaan zitten miezeren op een camping, nemen we intrek in The Alternative Space. Een mooi backpakers B&B aan de rand van het stadje. Overal kunst aan de muur en onze kamer heeft een giga open douche en zelfs een ligbad. We kunnen de keuken gebruiken en worden meteen maar lid van de lokale videotheek om een paar filmpjes te huren. Mbali krijgt waarschijnlijk de laatste servicebeurt van de trip en werken weblog, foto’s en e-mail bij. We gunnen ons een paar echte verwendagen voordat we aan de laatste trip beginnen door het zuiden van Nambie (Sossusvlei, Naukluftpark, Fish River Canyon) en dan door naar Cape Town. De eindhalte is in zicht.

En hier weer de fantastische foto’s van Marjon >>>